VINUR
Dag einn, þegar ég var busi í menntaskóla, sá ég strák sem var með mér í bekk á leið heim úr skólanum. Hann hét Árni. Það leit út fyrir að hann bæri allar námsbækurnar sínar.
Ég hugsaði með sjálfum mér "Hvað í ósköpunum fær einhvern til að burðast með allar bækurnar heim með sér á föstudegi? Hann hlýtur að vera alger nörður."
Ég hafði planað rólega helgi (partý og fótboltaleik með félögunum annað kvöld), svo ég ypti öxlum og hélt mína leið. En þar sem ég gekk, sá ég hóp stráka koma hlaupandi að Árna. Þeir réðust beint á hann, hentu honum í skítuga götuna og fleygðu öllum bókunum sem hann hélt dauðahaldi í útum allt. Gleraugun hans flugu af honum og ég tók eftir hvar þau lentu nokkra metra frá á litlum grasbletti við hliðina. Um leið og strákarnir voru farnir, leit hann upp og ég sá þessa hræðilegu depurð í augum hans.
Ég kenndi í brjósti um hann. Svo ég skokkaði til hans um leið og hann skreið um í leit að gleraugunum, og ég sá tárin í augum hans. Um leið og ég rétti honum gleraugun, sagði ég, "Þetta eru asnar. Þeir ættu virkilega að finna sér eitthvað betra að gera."
Árni leit á mig og sagði, "Hey takk!" Og yfir andlit hans færðist eitt stórt bros. Þetta voru ein af þeim svipbrigðum sem sýndu sannarlegt þakklæti. Ég hjálpaði honum að týna upp bækurnar, og spurði hvar hann ætti heima. Þá kom í ljós að hann bjó rétt hjá mér, svo ég spurði hann af hverju ég hefði aldrei séð hann áður. Hann sagðist vera ný fluttur í bæinn, og væri utan að landi.
Ég hefði aldrei látið spyrjast út að ég væri með einhverjum sveitadurg áður. Við töluðum saman alla leiðina heim, og ég bar fyrir hann bækurnar. Árni reyndist vera hinn svalasti fýr.
Ég spurði hvort hann vildi kannski koma með mér í fótbolta á laugardagskvöldið með mér og félögunum. Og hann sagði já. Við vorum saman alla helgina, og því betur sem ég kynntist Árna, því betur kunni ég við hann. Og hann fittaði vel í vinahópinn.
Mánudagsmorgun kom, og þarna kom Árni aftur með þennan stóra stafla af bókum. Ég stoppaði hann og sagði "Vá, þú átt eftir að fá svakalega bésefa af öllum þessum bókaburði alla daga!"
Hann hló bara og rétti mér hálfan bunkann. Næstu fjögur árin urðum við Árni bestu vinir. Á síðustu önn fyrir útskrift, vorum farnir að huga að framhaldsnámi. Árni ætlaði í Háskólann en ég var að hugsa um að fara erlendis til frekara náms.
Ég vissi að við yrðum alltaf vinir, og þó við yrðum viðskila um einvhern tíma þá breytti það engu þar um. Árni ætlaði að verða læknir, en ég ætlaði í viðskiptanám til Bandaríkjanna og fá styrk útá fótboltann. Árni var dúxinn í bekknum okkar og ég stríddi honum oft á að hann væri alger njörður. Svo þurfti hann að halda útskriftarræðuna.
Mikið var ég feginn að þurfa ekki að fara þarna uppí púlt og halda ræðu. Á útskriftardaginn, sá ég Árna. Hann leit ekkert smá vel út. Hann var einn af þessum sem naut sín í menntaskóla. Hann var narðarlegur með gleraugu, en samt fékk hann fleir stefnumót en ég !... stelpurnar hreinlega elskuðu hann!
Oh boy, öfundaði maður hann stundum. Og í dag var einn af þeim dögum. Ég sá að hann var svolítið stressaður útaf ræðunni, svo ég klappaði á öxlina á honum og sagði "Blessaður vertu, þú átt eftir að vera frábær!"
Hann leit á mig með einum af þessum svipbrigðum (sem sýndu þakklæti) og brosti. "Takk vinur,". Fá orð en sögðu mikið.
Þegar hann stóð uppí ræðupúltinu, ræskti hann sig og hóf ræðuna. "Á útskriftardegi er við hæfi að þakka þeim sem hjálpuðu manni í gegnum þennan erfiða tíma. Foreldrum sínum, kennurum, skólafélögum, jafvel þjálfara... en einkar og sér í lagi vinum sínum. Ég er hér til að segja ykkur það, að vera vinur einhvers er besta gjöf sem þið getið gefið. Ég ætla að segja ykkur stutta sögu."
Ég horfði bara á vin minn með vantrú, þegar hann sagði söguna af deginum sem við hittumst fyrst. Hann hafði ákveðið að fremja sjálfsmorð þá um daginn. Hann lýsti því hvernig hann hafði hreinsað skápinn sinn í skólanum til að bjarga mömmu sinni frá því, og var því með allt dótið í fanginu. Hann horfði beint á mig og brosti. "Til allrar hamingju var mér bjargað. Vinur minn kom í veg fyrir að ég gerði hið ófyrirgefanlega.
Ég heyrði salinn taka andköf, um leið og þessi myndarlegi og vinsæli strákur sagði okkur allt um þennan hræðilega tíma sem hann upplifði. Og um leið sá ég foreldra hans líta til mín brosandi með sama þakklætissvipnum. Það var ekki fyrr en þá að ég gerði mér almennilega grein fyrir hvað Árni var að tala um.
Þú skalt aldrei vanmeta mátt gjörða þinna.
Hversu smátt sem það kann að sýnast, getur það gjörbreytt lífi fólks. Bæði til hins betra og verra. Guð setur okkur öll inní líf hvers annars til að hafa áhrif að einhverju leiti. Leitandi að hinu góða í okkur öllum.
Njótið lífsins með þeim sem ykkur eru kærir, við vitum aldrei hvenær þeim tíma gæti lokið.